Kano lanceert medisch screeningprogramma voor 3.000 koppels voorafgaand aan massahuwelijk

Urinezuur is een afvalproduct dat ontstaat wanneer het lichaam stoffen afbreekt die purines worden genoemd en die van nature in het lichaam en in bepaalde voedingsmiddelen voorkomen. Normaal gesproken lost urinezuur op in het bloed, passeert het de nieren en verlaat het het lichaam via de urine. Een urinezuurtest meet de hoeveelheid urinezuur in het bloed of de urine om aandoeningen te helpen diagnosticeren en monitoren die verband houden met afwijkende urinezuurwaarden.

Hoge urinezuurwaarden in het bloed, een aandoening die hyperurikemie wordt genoemd, kunnen leiden tot jicht, een pijnlijke vorm van artritis die optreedt wanneer urinezuurkristallen zich ophopen in de gewrichten. Verhoogde urinezuurwaarden kunnen ook bijdragen aan nierstenen en kunnen worden geassocieerd met nierziekten, metabool syndroom en bepaalde medicijnen of medische aandoeningen. Zorgverleners vragen vaak urinezuurtests aan wanneer patiënten symptomen van jicht ervaren, zoals plotselinge, hevige gewrichtspijn, zwelling, roodheid of warmte, die doorgaans de grote teen of andere gewrichten aantasten.

Lage urinezuurwaarden komen minder vaak voor, maar kunnen optreden bij bepaalde aandoeningen zoals leverziekte, nierproblemen die overmatige urinezuuruitscheiding veroorzaken, of aandoeningen die het purinemetabolisme beïnvloeden. Sommige medicijnen en voedingsfactoren kunnen ook de urinezuurwaarden verlagen. De urinezuurtest wordt uitgevoerd met behulp van een eenvoudig bloedmonster dat uit een ader wordt afgenomen, doorgaans in de arm, of door urine te verzamelen gedurende een periode van 24 uur. Afhankelijk van de instructies van de zorgverlener kan nuchter zijn vereist zijn voor de bloedtest.

Normale urinezuurwaarden in het bloed variëren doorgaans van 3,5 tot 7,2 milligram per deciliter voor mannen en 2,6 tot 6,0 milligram per deciliter voor vrouwen, hoewel referentiewaarden enigszins kunnen verschillen tussen laboratoria. Resultaten buiten het normale bereik wijzen niet automatisch op een ziekte, maar rechtvaardigen verdere evaluatie door een zorgverlener. De testresultaten worden geïnterpreteerd samen met symptomen, medische geschiedenis en andere laboratoriumuitslagen om diagnose- en behandelbeslissingen te sturen. Het beheren van urinezuurwaarden omvat vaak voedingsaanpassingen, medicijnen en leefstijlaanpassingen zoals aanbevolen door een zorgprofessional.