Leven met een zeldzame ziekte: Van paniekaanvallen tot diagnose

Hepatitis B-virusinfectie wordt gediagnosticeerd door middel van verschillende laboratoriumtests die verschillende markers in het bloed detecteren. De meest gebruikelijke initiële screeningstest is de hepatitis B-oppervlakte-antigeentest (HBsAg), die een eiwit op het oppervlak van het virus detecteert. Als HBsAg aanwezig is in het bloed, duidt dit op een actieve hepatitis B-infectie, hetzij acuut hetzij chronisch. Deze test wordt veel gebruikt omdat hiermee geïnfecteerde personen kunnen worden geïdentificeerd voordat symptomen verschijnen en dit helpt transmissie naar anderen te voorkomen.

Aanvullende bloedtests bieden meer gedetailleerde informatie over de infectiestatus. De hepatitis B-oppervlakte-antilichaamtest (anti-HBs) bepaalt of een persoon immuniteit tegen hepatitis B heeft ontwikkeld, hetzij door vaccinatie hetzij door herstel van een eerdere infectie. De hepatitis B-core-antilichaamtest (anti-HBc) helpt onderscheid te maken tussen acute en chronische infecties en kan wijzen op eerdere blootstelling aan het virus. Er zijn twee soorten core-antilichamen: IgM anti-HBc, dat verschijnt tijdens acute infectie, en IgG anti-HBc, dat levenslang detecteerbaar blijft na blootstelling.

Voor mensen bij wie chronische hepatitis B is gediagnosticeerd, kunnen artsen tests aanvragen om de virale belasting te meten en de leverfunctie te beoordelen. De hepatitis B-DNA-test kwantificeert de hoeveelheid virus in het bloed en helpt bij het monitoren van ziekteprogressie en behandelingseffectiviteit. Leverfunctietests, waaronder alanine-aminotransferase (ALT) en aspartaat-aminotransferase (AST), meten enzymen die vrijkomen wanneer levercellen beschadigd zijn. Verhoogde waarden wijzen op actieve leverontsteking.

Het hepatitis B-e-antigeen (HBeAg) en het bijbehorende antilichaam (anti-HBe) zijn aanvullende markers die aangeven hoe actief het virus zich repliceert. Aanwezigheid van HBeAg betekent meestal dat het virus zich snel vermenigvuldigt en dat de persoon zeer besmettelijk is. Wanneer anti-HBe verschijnt en HBeAg verdwijnt, duidt dit over het algemeen op een lagere virale activiteit en verminderde besmettelijkheid. Deze tests samen helpen zorgverleners de fase van de infectie te bepalen, behandelbeslissingen te sturen en de respons van de patiënt op antivirale therapie te monitoren.