Życie z rzadką chorobą: Od ataków paniki do diagnozy

Zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B diagnozuje się za pomocą kilku badań laboratoryjnych, które wykrywają różne markery we krwi. Najczęstszym wstępnym badaniem przesiewowym jest test antygenu powierzchniowego zapalenia wątroby typu B (HBsAg), który wykrywa białko na powierzchni wirusa. Jeśli HBsAg jest obecny we krwi, wskazuje to na aktywne zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B, ostre lub przewlekłe. Test ten jest szeroko stosowany, ponieważ może zidentyfikować zakażone osoby przed pojawieniem się objawów i pomaga zapobiegać przenoszeniu wirusa na innych.

Dodatkowe badania krwi dostarczają bardziej szczegółowych informacji o stanie zakażenia. Test przeciwciał przeciwko antygenowi powierzchniowemu zapalenia wątroby typu B (anti-HBs) określa, czy osoba wytworzyła odporność na zapalenie wątroby typu B, poprzez szczepienie lub wyzdrowienie z przebytego zakażenia. Test przeciwciał przeciwko antygenowi rdzeniowemu zapalenia wątroby typu B (anti-HBc) pomaga rozróżnić zakażenia ostre i przewlekłe oraz może wskazywać na wcześniejszą ekspozycję na wirusa. Istnieją dwa rodzaje przeciwciał rdzeniowych: IgM anti-HBc, które pojawia się podczas ostrego zakażenia, oraz IgG anti-HBc, które pozostaje wykrywalne przez całe życie po ekspozycji.

U osób zdiagnozowanych z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B lekarze mogą zlecić badania w celu pomiaru wiremii i oceny funkcji wątroby. Test DNA zapalenia wątroby typu B określa ilościowo ilość wirusa we krwi i pomaga monitorować postęp choroby oraz skuteczność leczenia. Testy funkcji wątroby, w tym aminotransferaza alaninowa (ALT) i aminotransferaza asparaginianowa (AST), mierzą enzymy uwalniane, gdy komórki wątroby są uszkodzone. Podwyższone poziomy sugerują aktywny stan zapalny wątroby.

Antygen e zapalenia wątroby typu B (HBeAg) i odpowiadające mu przeciwciało (anti-HBe) to dodatkowe markery, które wskazują, jak aktywnie wirus się replikuje. Obecność HBeAg zwykle oznacza, że wirus namnaża się szybko, a osoba jest wysoce zakaźna. Gdy pojawia się anti-HBe, a HBeAg znika, zazwyczaj wskazuje to na niższą aktywność wirusową i zmniejszoną zakaźność. Te badania razem pomagają pracownikom służby zdrowia określić stadium zakażenia, kierować decyzjami dotyczącymi leczenia i monitorować odpowiedź pacjenta na terapię przeciwwirusową.