Nieuwe Cholesterolrichtlijnen Streven naar 50% Vermindering van Hartaanval- en Beroerterisico

Antinucleaire antilichamen, algemeen bekend als ANA, zijn een groep auto-antilichamen die per ongeluk eiwitten aanvallen die zich in de celkern bevinden. De celkern is het controlecentrum van cellen dat genetisch materiaal bevat. Normaal gesproken produceert het immuunsysteem antilichamen om indringers zoals bacteriën en virussen te bestrijden. Bij bepaalde auto-immuunaandoeningen produceert het lichaam echter antilichamen die zijn eigen cellen en weefsels aanvallen. Een ANA-test is een bloedtest die de aanwezigheid van deze antinucleaire antilichamen in de bloedbaan detecteert.

Zorgverleners vragen een ANA-test aan wanneer ze een auto-immuunziekte vermoeden, met name bindweefselaandoeningen. De test wordt het meest gebruikt om systemische lupus erythematosus te helpen diagnosticeren, vaak lupus genoemd, een chronische auto-immuunziekte die meerdere organen en weefsels kan aantasten. Een ANA-test kan ook worden aangevraagd wanneer patiënten zich presenteren met symptomen zoals aanhoudende gewrichtspijn, onverklaarbare koorts, ongewone vermoeidheid, huiduitslag of spierzwakte. De test kan ook helpen bij het diagnosticeren van andere auto-immuunaandoeningen, waaronder het syndroom van Sjögren, sclerodermie, reumatoïde artritis en gemengde bindweefselziekte.

De ANA-test wordt doorgaans uitgevoerd met een methode die indirecte immunofluorescentie wordt genoemd. Er wordt een bloedmonster van de patiënt afgenomen en het serum wordt op een objectglaasje met menselijke cellen geplaatst. Als er antinucleaire antilichamen in het bloed aanwezig zijn, zullen deze zich aan de celkernen van deze cellen binden. Vervolgens wordt een fluorescerende kleurstof toegevoegd die zich aan de antilichamen hecht, waardoor ze zichtbaar worden onder een speciale microscoop. De resultaten worden gerapporteerd als een titer, die de concentratie van antilichamen aangeeft, samen met een patroonbeschrijving die laat zien hoe de antilichamen in de cellen verschijnen.

Een positieve ANA-test betekent niet automatisch dat iemand een auto-immuunziekte heeft. Veel gezonde personen, met name ouderen en vrouwen, kunnen lage niveaus van ANA hebben zonder enige ziekte. Bovendien kunnen bepaalde medicijnen, infecties en andere medische aandoeningen positieve resultaten veroorzaken. Een negatieve ANA-test suggereert over het algemeen dat auto-immuunaandoeningen zoals lupus minder waarschijnlijk zijn, hoewel het ze niet volledig uitsluit. Wanneer een ANA-test positief is, vragen artsen doorgaans aanvullende, meer specifieke antilichaamtests aan om een diagnose te helpen bevestigen en de exacte aard van de auto-immuunaandoening te bepalen. Deze vervolgonderzoeken, gecombineerd met klinische symptomen en bevindingen uit lichamelijk onderzoek, helpen artsen nauwkeurige diagnoses te stellen en passende behandelplannen te ontwikkelen.