RNA-biomarkers in bloed kunnen eerdere detectie van Alzheimer mogelijk maken

Lactaatdehydrogenase, algemeen bekend als LDH, is een enzym dat in bijna alle lichaamsweefsels voorkomt. Het speelt een cruciale rol bij de energieproductie door te helpen suiker om te zetten in energie die cellen kunnen gebruiken. Wanneer cellen beschadigd of vernietigd worden, komt LDH vrij in de bloedbaan, waardoor het een bruikbare marker is voor het detecteren van weefselschade. Een bloedtest die de LDH-waarden meet, kan zorgverleners helpen bij het identificeren en monitoren van verschillende medische aandoeningen, waaronder leverziekte, hartinfarct, bepaalde vormen van kanker en bloedaandoeningen.

De LDH-test wordt uitgevoerd met een eenvoudig bloedmonster dat uit een ader wordt afgenomen, meestal in de arm. Er is gewoonlijk geen speciale voorbereiding vereist, hoewel uw zorgverlener u in sommige gevallen kan vragen om gedurende een bepaalde periode voor de test te vasten. Het bloedmonster wordt vervolgens naar een laboratorium gestuurd waar laboranten de hoeveelheid aanwezig LDH meten. Normale LDH-waarden kunnen enigszins variëren afhankelijk van het laboratorium en de specifieke gebruikte methode, maar liggen over het algemeen tussen ongeveer 140 en 280 eenheden per liter voor volwassenen. Waarden buiten dit bereik kunnen wijzen op weefselschade of ziekte.

Verhoogde LDH-waarden kunnen het gevolg zijn van veel verschillende aandoeningen omdat het enzym in zoveel weefsels in het hele lichaam aanwezig is. Hoge waarden kunnen wijzen op leverziekte zoals hepatitis of cirrose, hartaandoeningen waaronder hartinfarct of hartfalen, spierziekten, bepaalde vormen van bloedarmoede, longziekten, pancreatitis of verschillende vormen van kanker waaronder lymfoom en leukemie. Zware inspanning, bepaalde medicijnen en zelfs hemolyse van het bloedmonster tijdens de afname kunnen ook tijdelijk verhoogde resultaten veroorzaken. Omdat LDH niet specifiek is voor één bepaald orgaan of aandoening, gebruiken artsen het doorgaans naast andere tests om een nauwkeurige diagnose te stellen.

Er zijn vijf verschillende vormen van LDH, isoënzymen genaamd, die in verschillende weefsels voorkomen. LDH-1 komt voornamelijk voor in het hart en rode bloedcellen, LDH-2 in witte bloedcellen, LDH-3 in de longen, LDH-4 in de nieren en alvleesklier, en LDH-5 in de lever en skeletspieren. In sommige gevallen kunnen zorgverleners een LDH-isoënzymtest aanvragen om te bepalen welke specifieke vorm verhoogd is, wat helpt om de bron van weefselschade nauwkeuriger vast te stellen. Deze aanvullende test kan waardevolle informatie opleveren voor diagnose en behandelplanning.

De LDH-test wordt vaak niet alleen gebruikt voor initiële diagnose, maar ook voor het monitoren van ziekteprogressie en respons op behandeling, met name bij kankerpatiënten. Regelmatige LDH-metingen kunnen artsen helpen beoordelen of een behandeling werkt of dat de ziekte vordert. Hoewel een verhoogde LDH-waarde alleen geen specifieke diagnose oplevert, dient het als een belangrijk stukje informatie dat, in combinatie met andere klinische bevindingen en testresultaten, zorgverleners helpt weloverwogen beslissingen te nemen over de patiëntenzorg.